เมื่อประเทศไทยกำลังเผชิญความท้าทายจากแรงงานข้ามชาติ: ปัญหาที่มากกว่าเรื่องมนุษยธรรม คืออธิปไตยและความมั่นคงของประเทศ

ท่ามกลางกระแสข่าวเกี่ยวกับชาวเมียนมาที่พำนักอยู่ในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นกรณีการก่อเหตุทำร้ายร่างกายหรืออาชญากรรมต่อคนไทย ตลอดจนบทบาทขององค์กร NGO และตัวแทนภาคประชาสังคมบางกลุ่มที่ออกมาเรียกร้องให้รัฐบาลไทยดูแลและให้ความช่วยเหลือชาวเมียนมาอย่างเต็มที่ คำถามสำคัญที่สังคมไทยควรหันกลับมาพิจารณาคือ วันนี้ประเทศไทยกำลังบริหารจัดการปัญหาคนต่างด้าวอย่างไร และเส้นแบ่งระหว่างการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมกับการรักษาผลประโยชน์และอธิปไตยของประเทศอยู่ตรงไหน?

ในขณะที่ประเทศไทยมีประชาชนจำนวนไม่น้อยที่ยังเผชิญปัญหาปากท้อง ความเหลื่อมล้ำ และการเข้าถึงสวัสดิการขั้นพื้นฐาน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่สังคมจะตั้งคำถามถึงความสมดุลในการจัดสรรทรัพยากรและการบังคับใช้กฎหมายระหว่างประชาชนไทยกับชาวต่างชาติ

แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ การเปลี่ยนแปลงของกลุ่มคนเมียนมาที่เดินทางเข้ามาพำนักในประเทศไทยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะภายหลังการรัฐประหารในเมียนมาเมื่อปี 2021 ซึ่งทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายประชากรหลายรูปแบบ ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแรงงานระดับล่างหรือประชาชนที่ต้องการเข้ามาแสวงหาโอกาสทางเศรษฐกิจเหมือนภาพจำในอดีตอีกต่อไป

วันนี้เราจำเป็นต้องทำความเข้าใจว่า คนเมียนมาที่เข้ามาในประเทศไทยมีความหลากหลายทั้งด้านสถานะทางกฎหมาย วัตถุประสงค์ และภูมิหลังอย่างไร
1. กลุ่มผู้มีการศึกษาและผู้มีทักษะทางวิชาชีพ

กลุ่มนี้ประกอบด้วยบุคคลที่มีการศึกษา มีทักษะเฉพาะทาง หรือมีประสบการณ์ในการทำงานจากประเทศเมียนมา บางส่วนเดินทางเข้ามาในประเทศไทยโดยใช้หนังสือเดินทางประเภทท่องเที่ยว (Passport for Visit) หรือหนังสือเดินทางประเภทอื่น ก่อนจะหาช่องทางประกอบอาชีพในประเทศไทย

ประเด็นที่น่าสนใจคือ ระบบหนังสือเดินทางของเมียนมามีการจำแนกประเภทตามวัตถุประสงค์การเดินทาง โดยเฉพาะ หนังสือเดินทางเล่มสีแดง (Myanmar Ordinary Passport) ประเภท PJ (Passport for Jobs) ซึ่งเป็นหนังสือเดินทางที่ออกให้สำหรับผู้ประสงค์เดินทางไปทำงานในต่างประเทศโดยเฉพาะ ดังนั้น ผู้ที่มีวัตถุประสงค์จะเดินทางออกจากเมียนมาเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ จึงต้องพิจารณาข้อกำหนดเกี่ยวกับประเภทหนังสือเดินทางและเอกสารอนุญาตที่ทางการเมียนมากำหนดให้ครบถ้วน

สิ่งที่ควรตั้งข้อสังเกตคือ หากมีบุคคลบางส่วนใช้หนังสือเดินทางประเภทท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาในประเทศไทย แต่มีวัตถุประสงค์ที่แท้จริงเพื่อประกอบอาชีพหรือทำงานตั้งแต่แรก ก็เป็นประเด็นที่ควรตรวจสอบว่าได้ปฏิบัติตามข้อกำหนดของทั้งสองประเทศหรือไม่ ขณะเดียวกัน นายจ้าง องค์กรเอกชน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในประเทศไทยก็ควรตรวจสอบเอกสารการเดินทาง สถานะการพำนัก และใบอนุญาตทำงานให้สอดคล้องกับกฎหมายไทย ไม่ใช่พิจารณาเพียงความสามารถในการทำงานหรือประสบการณ์ของบุคคลนั้นเท่านั้น เพราะการตรวจสอบไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของเอกสาร แต่เป็นส่วนหนึ่งของระบบบริหารจัดการแรงงานต่างชาติและการรักษาความถูกต้องของการเข้าเมืองและการประกอบอาชีพในประเทศไทย

2. กลุ่มที่ใช้สถานะนักศึกษาเป็นช่องทางในการพำนัก
อีกกลุ่มหนึ่งที่ควรได้รับการตรวจสอบคือ ผู้ที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทยโดยใช้สถานะนักศึกษาและยื่นขอวีซ่าประเภทการศึกษา (Education Visa) โดยหลักการแล้ว การเปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติเข้ามาศึกษาในประเทศไทยถือเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ ทั้งต่อสถาบันการศึกษาและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

อย่างไรก็ตาม หากมีบุคคลบางส่วนใช้สถานะนักศึกษาเป็นเพียงช่องทางในการต่ออายุการพำนัก โดยไม่ได้เข้าศึกษาจริง หรือมีพฤติกรรมไม่สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของวีซ่า ย่อมเป็นช่องโหว่ที่หน่วยงานรัฐและสถาบันการศึกษาต้องให้ความสำคัญ โดยเฉพาะสถาบันการศึกษาที่รับนักศึกษาต่างชาติ ควรมีระบบติดตามการเข้าเรียน ผลการศึกษา และสถานะของนักศึกษาอย่างเป็นรูปธรรม นอกจากนี้ ยังควรตรวจสอบกรณีที่มีการใช้สถานะนักศึกษาเพื่อประกอบกิจกรรมทางธุรกิจหรือหารายได้ในประเทศไทยแบบไม่ต้องเสียภาษีให้แก่ประเทศไทย โดยเฉพาะงานด้านดิจิทัล คอนเทนต์ และอินฟลูเอนเซอร์ รวมไปถึงการขายบริการในสถานบันเทิงชั้นสูง

3. กลุ่มแรงงานและผู้ที่เคลื่อนย้ายเข้ามาจากสถานการณ์ความขัดแย้ง
กลุ่มนี้มีความหลากหลายมากที่สุด และจำเป็นต้องจำแนกอย่างรอบคอบ กลุ่มแรกคือแรงงานทั่วไปที่เดินทางเข้ามาแสวงหาโอกาสทางเศรษฐกิจ ต้องการรายได้ที่ดีกว่า และส่งเงินกลับไปช่วยเหลือครอบครัวในประเทศต้นทาง บุคคลเหล่านี้จำนวนมากเป็นแรงงานที่มีบทบาทสำคัญต่อภาคการผลิตและเศรษฐกิจไทย อีกกลุ่มหนึ่งคือบุคคลที่เดินทางออกจากเมียนมาเนื่องจากสถานการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองและการสู้รบ ซึ่งอาจรวมถึงผู้หลบหนีการเกณฑ์ทหารหรือสมาชิกจากพื้นที่และกลุ่มติดอาวุธต่าง ๆ

กรณีนี้จำเป็นต้องตรวจสอบเป็นรายบุคคล ไม่ควรเหมารวมว่าผู้หนีภัยทุกคนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสู้รบหรือเป็นภัยต่อความมั่นคง อย่างไรก็ตาม หากมีบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องกับกองกำลังติดอาวุธหรือมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่อาจกระทบต่อความมั่นคงของประเทศไทย หน่วยงานที่เกี่ยวข้องย่อมมีหน้าที่ตรวจสอบอย่างจริงจัง

อีกประเด็นที่ควรจับตามองคือ บทบาทของ NGO และองค์กรภาคประชาสังคมที่ให้ความช่วยเหลือผู้ย้ายถิ่นฐาน องค์กรเหล่านี้มีบทบาทสำคัญในการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม แต่การดำเนินงานส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ภายใต้กรอบกฎหมายไทย และมีความพยายามแทรกแซงกระบวนการยุติธรรมหรือกิจการภายในของประเทศไทย สุดท้ายคือการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมไม่ได้หมายถึงว่าเป็นการได้รับอภิสิทธิ์พิเศษยกเว้นจากการบังคับใช้กฎหมายของไทย

หากเราจะพิจารณาปัญหานี้อย่างเป็นธรรม ก็ไม่สามารถกล่าวโทษฝ่ายเมียนมาหรือผู้ย้ายถิ่นฐานเพียงฝ่ายเดียวได้ เพราะการที่บุคคลต่างชาติสามารถเข้ามาพำนัก ทำงาน หรือดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ในประเทศไทยได้อย่างต่อเนื่อง ย่อมสะท้อนถึงระบบการบริหารจัดการภายในประเทศด้วยเช่นกัน คำถามที่ประเทศไทยต้องตอบมีหลายประเด็น
• องค์กรเอกชนและนายจ้างมีระบบตรวจสอบเอกสารการเดินทางและใบอนุญาตทำงานของบุคลากรต่างชาติอย่างเข้มงวดเพียงใด?
• โรงงาน ตลาดแรงงาน และสถานประกอบการต่าง ๆ มีการปฏิบัติตามกฎหมายแรงงานต่างด้าวอย่างครบถ้วนหรือไม่?
• สถาบันการศึกษาที่รับนักศึกษาต่างชาติมีระบบตรวจสอบการเข้าเรียนและการรักษาสถานะนักศึกษาอย่างจริงจังหรือไม่?
• หน่วยงานรัฐมีระบบติดตามบุคคลต่างชาติที่เข้ามาดำเนินกิจกรรมทางธุรกิจ สังคม และการเมืองในประเทศไทยมากน้อยเพียงใด?
ที่สำคัญคือ การบังคับใช้กฎหมายควรเป็นมาตรฐานเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นแรงงานทั่วไป นักธุรกิจ บุคคลสาธารณะ หรือผู้มีชื่อเสียงจากต่างประเทศ หากมีบุคคลต่างชาติที่มีหมายจับหรือมีประเด็นทางกฎหมายในประเทศต้นทาง แต่ยังสามารถเข้ามาประกอบอาชีพหรือดำเนินกิจกรรมในประเทศไทยได้ ก็ควรมีการตรวจสอบข้อเท็จจริงและสถานะทางกฎหมายอย่างเป็นระบบ ทั้งนี้ การมีหมายจับในต่างประเทศไม่ได้หมายความว่าบุคคลนั้นจะถูกจับกุมในไทยได้โดยอัตโนมัติ แต่เป็นข้อมูลที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรพิจารณาตามกฎหมายและกระบวนการความร่วมมือระหว่างประเทศ

อีกประเด็นหนึ่งที่ควรนำมาพิจารณาคือ บทบาทของชาวต่างชาติและองค์กรจากต่างประเทศในการแสดงความคิดเห็นหรือเรียกร้องเกี่ยวกับนโยบายภายในของประเทศไทย จะว่าไปประเทศไทยเป็นประเทศที่ยอมรับเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นภายใต้กรอบกฎหมาย และการที่ชาวต่างชาติจะออกมาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นสังคมหรือสิทธิมนุษยชนก็ไม่ใช่เรื่องผิดโดยตัวมันเอง แต่สิ่งที่รัฐบาลจำเป็นต้องรักษาไว้คือ เส้นแบ่งระหว่างการใช้เสรีภาพกับการกระทำที่ละเมิดกฎหมายหรือแทรกแซงอำนาจอธิปไตยของประเทศ

กรณีของโจชัว หว่อง (Joshua Wong) นักเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยในฮ่องกง เป็นตัวอย่างที่ทำให้เห็นว่าประเด็นความมั่นคงและการเคลื่อนไหวทางการเมืองสามารถมีผลทางกฎหมายได้อย่างจริงจัง อย่างไรก็ตาม รายละเอียดเกี่ยวกับคำพิพากษาและโทษจำคุกเพิ่มเติมที่มีการกล่าวถึง ควรตรวจสอบกับรายงานข่าวและเอกสารทางการล่าสุดก่อนนำมาเปรียบเทียบ ประเทศไทยเองก็ควรมีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนในการดูแลกิจกรรมของชาวต่างชาติ โดยต้องไม่เลือกปฏิบัติ ไม่ละเมิดสิทธิโดยปราศจากเหตุผล และไม่ปล่อยให้การบังคับใช้กฎหมายกลายเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับกระแสสังคมหรือแรงกดดันทางการเมือง

คำถามสำคัญ: ประเทศไทยกำลังบริหารจัดการประเทศเพื่อใคร?
ท้ายที่สุด ประเด็นนี้ไม่ใช่เรื่องของการต่อต้านชาวเมียนมา หรือการปฏิเสธความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมแก่ผู้ที่กำลังเดือดร้อน แต่เป็นเรื่องของการกำหนดนโยบายที่ต้องรักษาสมดุลระหว่างสิทธิมนุษยชน ความมั่นคงทางสังคม ผลประโยชน์ของประชาชน และอธิปไตยของประเทศ
ประเทศไทยสามารถเป็นประเทศที่มีมนุษยธรรมและเปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติเข้ามาทำงานหรือแสวงหาอนาคตที่ดีกว่าได้ แต่การเปิดโอกาสดังกล่าวต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบและการปฏิบัติตามกฎหมาย รัฐบาลต้องตอบคำถามให้ได้ว่า มีระบบตรวจสอบคนต่างชาติที่มีประสิทธิภาพเพียงพอหรือไม่ มีมาตรการป้องกันการใช้ช่องโหว่ของวีซ่าและใบอนุญาตทำงานอย่างไร และมีแนวทางรับมือกับกิจกรรมที่อาจส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของประเทศอย่างไร

รวมถึงประเด็นเรื่องการขอสัญชาติและการถือสองสัญชาติ ซึ่งต้องดำเนินการตามกฎหมายและหลักเกณฑ์ที่กำหนด ไม่ใช่เรื่องที่บุคคลต่างชาติสามารถเรียกร้องหรือได้รับสิทธิโดยอัตโนมัติจากการพำนักอยู่ในประเทศไทยเป็นเวลานาน
.
เพราะการเป็นประเทศที่มีมนุษยธรรม ไม่ได้หมายความว่าประเทศจะต้องละเลยกฎหมาย และการเคารพสิทธิของคนต่างชาติ ก็ไม่ได้หมายความว่ารัฐบาลจะละเลยสิทธิและผลประโยชน์ของประชาชนไทย
คำถามที่สังคมไทยควรตั้งต่อรัฐบาลจึงไม่ใช่เพียงว่าเราจะช่วยเหลือคนต่างชาติได้มากแค่ไหน แต่ต้องถามด้วยว่า เรามีระบบที่ทำให้คนไทยได้รับความเป็นธรรม มีความปลอดภัย และได้รับการคุ้มครองจากรัฐอย่างเพียงพอแล้วหรือยัง? เพราะไม่ว่าประเทศไทยจะเปิดกว้างต่อโลกมากเพียงใด สิ่งหนึ่งที่รัฐบาลต้องไม่ลืมก็คือ หน้าที่อันดับแรกของรัฐบาลไทย คือการบริหารประเทศเพื่อประโยชน์ของประเทศไทยและประชาชนไทย ภายใต้หลักนิติรัฐและความเป็นธรรมต่อทุกคน ไม่ใช่รับเงินภาษีของคนไทยเพื่อมาช่วยคนต่างด้าวหรือกลุ่มแบ่งแยกดินแดน​ ใครจะไปรู้หากคนไทยเรายังเพิกเฉยต่อเรื่องนี้​ อนาคตเราได้อาจจะได้นายกรัฐมนตรีไทย​ หัวใจพม่าก็เป็นได้​ เพราะ​ ณ​ วันนี้อัตราเกิดของเด็กไทยเทียบกับเด็กพม่าในไทยต่างกันเกือบ​ 3​ เท่า​

ที่มา : AYA