ที่อุบลราชธานี หลังเสร็จภารกิจบรรยายพิเศษเรื่องวัฒนธรรมท้องถิ่นในลุ่มน้ำโขง- อุบล-งานเทียนพรรษา- อาหารถิ่น-จีน-ไทย-ญวน-ฝรั่ง ผลการผสมผสานตั้งแต่ก่อนยุคสงครามเวียดนามจะจบลง ให้นักเขียนนักเล่าเรื่องและ influencer ชาวยุโรป อเมริกา ละตินอเมริกาได้ฟังกันฉ่ำๆแล้ว

ก่อนเดินทางกลับไปขึ้นเครื่องบินกลับเข้าดอนเมือง

เพื่อนสนิทตั้งแต่ยุคที่ผมโตมาสมัยประถมด้วยกัน แวะมาอาสาขับพาผมให้มีโอกาสไปกราบเยี่ยม"ครูจึง"หรืออีกชื่อที่คุณพ่อคุณแม่ของผมเรียก และนับกันเป็นเพื่อนเของครอบครัวคือ"ครูคี้"   ครูฝ่ายวิน้ยของโรงเรียนจีน "ฮั้วเฉียวกงฮัก"ของผม ที่เคยสอนผมมาเมื่อครั้งยังเริ่มเรียนอนุบาลและประถมต้น

วันนี้ท่านอายุ85ปี

ความจำยังแม่นยำ หลังย้งตรงเผง ท่านเป็นอดีตนักกีฬาบาสเกตบอลร่วมกับคุณพ่อของผม

สถานที่ๆได้ไปพบกับท่านก็ยังเป็นที่ตั้งของหอพักนักเรียนนอกต้วเมืองอุบลฯที่พ่อเคยส่งผมไปอยู่ที่นั่น หนึ่งเทอม เพื่อ

ฝึกวิน้ยแบบนักเรียนจีน ที่เข้มงวดด้านวินัยในการตื่น การนอน การจัดเตรียมตนเองในทุกๆเช้า การทำการบ้านหลังเลิกเรียน การทบทวนบทเรียน

จำได้ว่านั่นเป็นเทอมสอง เพราะอากาศหนาวเย็นทุกเช้า ควันไอน้ำจางๆระเหยขึ้นจากศรีษะของเด็กๆทุกคนที่วิ่งออกมาร่วมกันยืนเข้าแถวฟังโอวาท ของ"ครูจึง"ซึ่งเป็นครูใหญ่ของหอพักนี้แต่เช้ามืด ก่อนจะเลิกแถวไปขึ้นรถบัสโรงเรียนไปเตรียมเข้าอีกแถวร่วมกับนักเรียนอื่นๆที่ไม่ได้อยู่หอพักที่ลานหน้าโรงเรียนจีนในกลางเมืองเก่า

ท่านอาจารย์ ปลื้มอกปลื้มใจ ไม่ทันตั้งตั้วว่า วันนี้ยังมีลูกศิษย์อายุเกิน60มารายงานตัวกับท่านอีก

ท่านบอกว่าติดตามข่าวคราวของลูกศิษย์เสมอมา

ท่านจำผม จำครอบครัวของผม จำคุณพ่อคุณแม่ของผมได้แม่นยำ เรียกชื่อผมและพี่น้องผมด้วยชื่อภาษาจีนของพวกเราได้คล่อง ราวกับเพิ่งเจอเพิ่งคุยถึงเมื่ออาทิตย์ก่อน

ก่อนอำลาได้คุกเข่าลงกราบท่านด้วยสำนึก มีก้อนบุญคุณบางอย่างจุกมาที่อก ท่านเป็นเสมือนกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนชีวิตวัยอนุบาลในวินัยและวัฒนธรรมโรงเรียนจีนของพวกเรา ที่ไม่มีอะไรมาแทนได้

นับเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆเลยครับ

ปลื้มใจที่ได้ก้มกราบท่านที่หล่อหลอมเรามาจนมีวินัยในชีวิตเพียงพอที่จะเดินถึงวันที่เราเองก็มาถึงวัยเกษียณก็ยังอย่างมีวินัยตามรุ่นก่อนๆหน้า