ยกที่ไร้ระฆังพัก สัจธรรมชีวิต และบทสู้นอกสังเวียนของ “รัตนพล ส.วรพิน”

สำหรับแฟนมวยสากลอาชีพในยุค 90s ช่วงเวลาที่สัญญาณถ่ายทอดสดเริ่มขึ้น ชื่อของ “รัตนพล ส.วรพิน” หรือที่เรารู้จักกันในฉายา “แรมโบ้” คือ การการันตีความเดือด ดุดัน และไม่เคยถอยหลังให้ใครแม้แต่ก้าวเดียว

เด็กหนุ่มจากจังหวัดนครราชสีมา ผู้มีชื่อจริงว่า ปรีชา จรัลธาดา หรือชื่อเดิม อนุชา โพธิ์ทอง ไต่เต้าขึ้นมาจากการปลุกปั้นของค่าย ส.วรพิน 

เขาไม่ได้เป็นนักมวยประเภทฝีมือพรสวรรค์สูง สายตาพริ้วไหว หรือมีฟุตเวิร์กแพรวพราว แต่สิ่งที่ รัตนพลมี มากกว่าใครบนสังเวียนคือ หัวใจนักสู้ที่ไม่ยอมแพ้ 

ฉายา “แรมโบ้” หรือ “ไอ้โบ้” ได้มาจากสไตล์การชกที่เดินหน้าเข้าหาคู่ต่อสู้ตั้งแต่วินาทีแรก ปล่อยหมัดชุดบุกบดขยี้คู่แข่งอย่างต่อเนื่อง บู๊ไม่ถอย แรงดีไม่มีตก 

ทุกครั้งก่อนเสียงระฆังยกแรกจะดังขึ้นหลังเพลงชาติจบลง สิ่งที่แฟนมวยคุ้นหู และกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวคือเสียงตะโกนกึกก้องว่า “ไชโย ไชโย ย่าโมออกศึก” ก่อนจะเดินหน้าลุยไม่ถอยไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใครก็ตาม 

ความดุดัน และสไตล์การชกที่เอนเตอร์เทนแฟนมวย ทำให้ รัตนพล กลายเป็นขวัญใจมหาชนเพียงข้ามคืน นัดไหนที่มีชื่อของเขาลงป้องกันตำแหน่ง โทรทัศน์แทบทุกบ้านจะเปิดช่องเดียวกันเพื่อรอชมการเดินบดของชายผู้ไม่รู้จักคำว่าถอย

จุดสูงสุดแห่งแชมป์โลก IBF และยุคทองของวงการมวย

วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2535 รัตนพล สร้างชื่อกระฉ่อนโลกด้วยการเอาชนะคะแนน แมนนี่ เมลชอร์ นักชกชาวฟิลิปปินส์ คว้าเข็มขัดแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวต ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) มาครองได้สำเร็จในขณะที่มีอายุเพียง 21 ปี

ชัยชนะวันนั้น คือ จุดเริ่มต้นของยุคทองอย่างแท้จริง เขาเดินหน้าป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก IBF ได้อย่างยิ่งใหญ่ในสมัยแรกถึง 12 ครั้งรวด ก่อนจะมาเสียตำแหน่งไปสั้น ๆ จากการตกตาชั่งเสียแชมป์โลก เนื่องจากไม่สามารถทำน้ำหนักได้

แต่ปีเดียวกัน รัตนพล ฮึดเดินหน้าคว้าเข็มขัดแชมป์โลก IBF สมัยที่สองกลับคืนมา พร้อมป้องกันตำแหน่งเพิ่มได้อีก 6 ครั้ง รวมผลงานการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก IBF ทั้งสองสมัยมากถึง 18 ครั้ง

ในยุคทองของ รัตนพล ชื่อเสียง และเงินทองหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย สปอนเซอร์ต่างแย่งชิงพื้นที่บนกางเกงชก รัตนพล กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจของวงการมวยสากลไทยในยุค 90s และเป็นหนึ่งในแชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งได้มากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ชาติไทย

แต่โลกของมวยอาชีพ ไม่มีใครยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้ตลอดกาล วันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2540 ณ เวทีมวยชั่วคราว แหลมสมิหลา จ.สงขลา จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ก็มาถึง 

เมื่อ รัตนพล พ่ายน็อกให้กับ โซลานี เปเตโล ผู้ท้าชิงชาวแอฟริกาใต้ ในยกที่ 4 และเสียเข็มขัดแชมป์โลกไปอย่างชอกช้ำ และนั่นคือสัญญาณเริ่มต้นของการนับถอยหลังบนสังเวียน

บทสู้ที่แท้จริงนอกสังเวียนผ้าใบ

เมื่อแสงแฟลชดับลง เสียงเชียร์ที่ดังกึกก้องในอดีตค่อย ๆ เงียบหายไป สัจธรรมอันโหดร้ายของโลกความจริงก็เริ่มคืบคลานเข้ามาสู่ชีวิตของอดีตแชมป์โลกผู้ยิ่งใหญ่

เส้นทางหลังแขวนนวมของ รัตนพล ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เงินทองที่เคยหามาได้จากการชกมวยค่อย ๆ ร่อยหรอไปตามกาลเวลา ทั้งจากภาระค่าใช้จ่าย การลงทุนที่ไม่ประสบความสำเร็จ และปัญหาปัจจัยรอบข้างที่ถาโถม ภาพของแชมป์โลกป้องกันตำแหน่ง 18 ครั้ง กลายเป็นเพียงอดีตที่ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ

แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปจากตัวของชายคนนี้คือ หัวใจที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา

เมื่อไม่เหลือเข็มขัดแชมป์โลกให้คาดเอว รัตนพล เลือกที่จะไม่จมอยู่กับความสำเร็จในวันวาน เขาก้าวลงมาจากสังเวียนผ้าใบ หันมาหยิบตะกร้อลวกเส้น สวมผ้ากันเปื้อน ยืนขายก๋วยเตี๋ยวริมถนนในนาม “ก๋วยเตี๋ยวแรมโบ้” หรือ “ก๋วยเตี๋ยวหมูแชมป์โลก” เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว

ภาพอดีตฮีโร่ของคนทั้งประเทศที่ต้องมานั่งลวกบะหมี่ขาย อาจทำให้หลายคนรู้สึกสะเทือนใจ และดราม่า แต่สำหรับตัว รัตนพล แล้ว นี่คือการเดินหน้าชกกับชีวิตจริงที่ไม่มีระฆังพักยก 

บาดแผล มรสุมชีวิต และสัจธรรมมนุษย์

ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมา นอกเหนือจากการดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ รัตนพล ยังต้องเผชิญหน้ากับมรสุมชีวิตหลายเรื่องทั้งปัญหาเรื่องที่อยู่อาศัย ความผันผวนทางเศรษฐกิจ ตลอดจนปัญหาสายสัมพันธ์ภายในครอบครัวที่กลายเป็นข่าวดราม่าในสังคม

ชีวิตของ รัตนพล จึงกลายเป็นภาพสะท้อนสำคัญของสังคมไทย ที่ทำให้เกิดการตั้งคำถามอย่างแรงกับระบบสวัสดิการนักกีฬาอาชีพในประเทศไทยว่า เหตุใดฮีโร่ที่เคยแลกเลือดแลกเนื้อสร้างชื่อเสียงระดับโลกให้กับบ้านเกิด เมื่อหมดอายุการใช้งานบนสังเวียนแล้ว พวกเขาจึงต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความเปราะบางของชีวิตเพียงลำพัง 

แม้ร่างกายจะร่วงโรยไปตามวัย บาดแผลจากการชกมวยในอดีต และมรสุมชีวิตจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้มากมาย 

แต่ยามที่ใครได้พบเจอ รัตนพล ยืนขายก๋วยเตี๋ยวก็จะเห็นได้ว่า เขายังคงมีรอยยิ้ม ความถ่อมตัว และความเต็มใจที่จะพูดคุยถึงอดีตวันวานบนสังเวียนด้วยความภาคภูมิใจเสมอ

เรื่อง : Che GuevarA