เรียนรู้ลูกในแบบที่เขาเป็น มุมความเป็นแม่ของ ‘พลอย เบนซ์ทองหล่อ’

บทบาทของการเป็นผู้บริหารอาจต้องอาศัยการมองภาพรวมอย่างรอบด้าน แต่บทบาทของการเป็น “แม่” คือการทำความเข้าใจความรู้สึกและตัวตนของลูกแต่ละคน “คุณพลอย พลอยกาญจน์ โพธิพิมพานนท์” ประธานบริษัทและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร เบนซ์ทองหล่อ ในฐานะคุณแม่ลูกสอง ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าบทบาทนี้ “ไม่ง่ายจริง ๆ” เพราะการเลี้ยงลูกไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่มีสูตรตายตัว

ลูกสองคนที่เติบโตมาในบ้านเดียวกัน ได้รับการเลี้ยงดูคล้ายกัน อาจมีบุคลิกและความสนใจแตกต่างกันมาก ความแตกต่างนี้ทำให้เธอต้องเรียนรู้อยู่ทุกวัน เพราะเมื่อเด็ก ๆ เติบโตขึ้น คนเป็นแม่ก็ต้องค่อย ๆ ทำความรู้จักพวกเขาในแต่ละช่วงวัยไปด้วย

“แม้ว่าเราจะเลี้ยงเขาเหมือนกันเป๊ะ แต่ว่าเขาไม่เหมือนกันเลย คือเขาแตกต่างกันมาก เราก็เลยต้องเรียนรู้ไปกับเขา”

คุณพลอยมองว่าลูกแต่ละคนมีเรื่องราวของตัวเอง มีวิธีพูดคุยและแสดงออกต่างกัน เธอจึงต้องทำความเข้าใจลูกแต่ละคน โดยคำนึงถึงความแตกต่างของพวกเขา พร้อมให้ความสำคัญกับการรู้จักลูกตามที่เขาเป็น และใช้การพูดคุยเป็นวิธีทำความเข้าใจกันและกัน

แนวทางการสื่อสารของเธอมีพื้นฐานมาจากครอบครัว คุณพลอยเติบโตมากับการพูดคุยด้วยเหตุผล เมื่อมีลูกจึงนำวิธีที่ตัวเองคุ้นเคยมาใช้ โดยไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องหลอกหรือขู่ให้เด็กกลัวเพื่อให้ทำตาม

.

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยอมรับว่ามีบางครั้งที่เผลอขู่ลูกเช่นกัน และประสบการณ์เหล่านั้นทำให้ได้กลับมาทบทวนวิธีสื่อสารของตัวเอง เมื่อพบว่าการขู่ไม่ได้ผล เธอจึงหันมาให้ความสำคัญกับการอธิบายและพูดคุยด้วยเหตุผลมากขึ้น

.

“มีบ้างที่บางทีเราเผลอขู่ แต่เรารู้สึกว่ามันไม่ได้ผล เลยหันไปเน้นการคุยกันด้วยเหตุด้วยผลมากกว่า ซึ่งพิสูจน์แล้วว่านี่คือวิธีที่ทำให้เราเข้าใจกันง่ายขึ้น”

สนิทต่างรูปแบบ แต่รักร้อยเปอร์เซ็นต์

เมื่อถามว่าแม่ลูกคุยกันมากน้อยเพียงใด คุณพลอยบอกว่า ในความรู้สึกของเธอ ลูกทั้งสองคนคุยกับแม่ได้ทุกเรื่อง เพียงแต่แต่ละคนมีวิธีเล่าและเรื่องที่อยากคุยแตกต่างกัน ความใกล้ชิดในบ้านจึงมีหลายรูปแบบตามบุคลิกและความสนใจของลูกแต่ละคน

เรื่องนี้เชื่อมโยงกับสิ่งที่เธอระมัดระวังในการเลี้ยงลูกสองคน นั่นคือ “การให้ความรัก” คุณพลอยเชื่อว่าตัวเองรักลูกเท่ากัน ขณะเดียวกันก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า ความสนิทสนมและกิจกรรมที่ทำร่วมกับลูกแต่ละคนคงเหมือนกันทุกอย่างไม่ได้

เธอยกตัวอย่างง่าย ๆ ว่า หากลูกสาวชอบชอปปิง แม่ก็มีช่วงเวลาที่ได้ไปเลือกซื้อของด้วยกัน ส่วนลูกชายที่ชอบรับประทานอาหาร เธอก็ไปใช้เวลาร่วมกับเขาได้เช่นกัน กิจกรรมที่แม่กับลูกสนุกด้วยกันจึงต่างกันไปตามความชอบ โดยที่ความรักยังมีให้ทั้งสองคนเท่ากัน

“พลอยให้ความรักเท่ากัน แต่ความสนิทสนมอาจต่างกัน เปรียบง่าย ๆ เหมือนความสนิทกับเพื่อน จะมีเพื่อนที่นิสัยแบบหนึ่งที่เราจะสนิทด้วย แต่ก็จะมีเพื่อนที่นิสัยอีกแบบหนึ่งที่เราก็สามารถสนิทด้วยได้เหมือนกัน แม้จะนิสัยต่างกัน แต่ก็สนิทได้ คิดว่าแล้วแต่เรื่อง แล้วแต่บริบท”

ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องก็มีทั้งช่วงที่ทะเลาะและกลับมาเล่นด้วยกัน คุณพลอยซึ่งเติบโตมาเป็นลูกคนเดียวมองภาพนี้ด้วยความรู้สึกเอ็นดู เพราะลูกทั้งสองคนมีเพื่อนวัยใกล้เคียงกันอยู่ในบ้าน แม้แม่จะเป็นเพื่อนเล่นให้ได้ในบางเรื่อง แต่ก็มีอีกหลายเรื่องที่เด็ก ๆ สนุกด้วยกันตามวัยของพวกเขาเอง

“ด้วยความเป็นเด็ก ก็จะมีทั้งโมเมนต์ที่เล่นด้วยกันและทะเลาะกันตามประสาเด็ก ซึ่งพลอยก็รู้สึกว่าก็น่ารักมาก ๆ เพราะเราไม่มี (พลอยเป็นลูกคนเดียว)” 

กติกาใช้หน้าจอ ในยุคที่ข้อมูลล้น

ความใกล้ชิดและการพูดคุยกันทำให้คุณพลอยได้รู้จักเรื่องราวของลูกทั้งสองคน ขณะเดียวกัน สิ่งที่พวกเขาพบเจอผ่านหน้าจอก็เป็นอีกเรื่องที่เธอให้ความใส่ใจ โดยเฉพาะข้อมูลข่าวสารที่เข้ามาอย่างรวดเร็วและมีทั้งเรื่องจริงและไม่จริงปะปนกัน เธอจึงเป็นห่วงว่าลูก ๆ จะแยกแยะและทำความเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้มากน้อยเพียงใด

“เราเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว เราเสพข่าว เสพสื่อ เจอทั้งเรื่องจริงบ้างไม่จริงบ้าง บางทีเรายังงงและสับสน เพราะมีข้อมูลเข้ามาเยอะมาก เลยรู้สึกเป็นห่วงลูก ๆ ในเรื่องนี้เป็นพิเศษ”

คุณพลอยให้ลูกใช้โซเชียลและโทรศัพท์มือถือได้ โดยมีกติกาเรื่องเวลา พร้อมคอยดูว่าลูกกำลังสนใจอะไร และข้อมูลที่ได้รับมีประโยชน์หรือถูกต้องมากน้อยแค่ไหน สำหรับเธอ การดูแลเรื่องหน้าจอจึงต้องใส่ใจทั้งระยะเวลาที่ใช้และเนื้อหาที่ลูกพบเจอ

จากเรื่องที่ลูกนำมาเล่าให้ฟัง ไปจนถึงสิ่งที่พวกเขาสนใจบนหน้าจอ ล้วนเป็นส่วนที่คุณพลอยต้องค่อย ๆ ทำความเข้าใจ เมื่อลูกเติบโตและมีเรื่องราวของตัวเองมากขึ้น คนเป็นแม่ก็ยังมีเรื่องให้เรียนรู้เกี่ยวกับพวกเขาอยู่เสมอ 

“เขาโตขึ้นทุกวัน แล้วเขาก็มีเรื่องราวของเขาเองทุกวัน เราก็อยู่ในฐานะแม่ ก็ต้องดูแล แล้วก็ทำความรู้จักพวกเขาในแบบที่เขาเป็น”

การพูดคุยกับคุณพลอยในครั้งนี้ทำให้เห็นว่า การเลี้ยงลูกสามารถมีขอบเขตได้โดยไม่ต้องทำให้ลูกกลัว และเปิดโอกาสให้ลูกเป็นตัวของตัวเองได้ โดยที่แม่ยังคอยใส่ใจและดูแล สิ่งสำคัญคือความพยายามทำความรู้จักลูกแต่ละคน พูดคุยกันด้วยเหตุผล และรับฟังเรื่องราวที่พวกเขาอยากบอก เมื่อความรักมาพร้อมกับความเข้าใจ ลูกก็กล้าที่จะเข้าหาและเปิดใจพูดคุย ความสนิทใจระหว่างแม่กับลูกจึงค่อย ๆ เติบโตขึ้น โดยไม่ปล่อยให้ความกลัวหรือความไม่เข้าใจมาขวางกั้นความสัมพันธ์